Tόσο βαριά είναι...
..
...η φανέλα του! Ο πεντάστερος
Παναθηναϊκός εκτύφλωσε την αλαζονεία της Μπαρτσελόνα κι έκανε ακόμη ένα μπασκετικό θαύμα (71-75)! Και τώρα ας έρθει στο ΟΑΚΑ!
Με ένα παραπληνητικό πρώτο 20λεπτο κι ένα... Παναθηναϊκό δεύτερο, οι παίκτες του Ζέλικο Ομπράντοβιτς «έσπασαν» έδρα και νεύρα Καταλανών και πήραν τον έλεγχο της σειράς. Η Μπαρτσελόνα έμεινε στο +16 της δεύτερης περιόδου και τώρα... τρέχει, με το «τριφύλλι» να έχει μπροστά του την ευκαιρία να της βάλει νεά τρικλοποδιά στο δρόμο προς το Final Four.
Το σοβαρό πρόσωπο της πρώτης αναμέτρησης δεν επαναλήφθηκε αυτή τη φορά με την έναρξη και τα πράγματα έγιναν δύσκολα στο πρώτο 20λεπτο. Με 1/6 δίποντα, 0/1 τρίποντα, μία χαμένη μπάλα, τέσσερις πάσες στις... πινικίδες και τους γηπεδούχους να τρέχουν στο παρκέ ο
Παναθηναϊκός βρέθηκε πίσω με 9-3 στα μισά της πρώτης περιόδου, ενώ με την «πράσινη» άμυνα να μη μπορεί να βγάλει σωστές βοήθειες κι αυτή την «Μπλαουγκράνα» να παίζει στα όρια του φάουλ η διαφορά έφτασε στο -16 (28-12) μόλις στο 13'.
Οι αθλητικογράφοι αλλά και οι οπαδοί συνηθίζουμε να μιλάμε πάντα με υπερβολές, σε βαθμό που οι λέξεις να χάνουν εντελώς την κυριολεκτική τoυς έννοια. Ωστόσο πρέπει κανείς να είναι οπαδός αυτής της συγκεκριμένης ομάδας και να είναι βράδια του Μαρτίου του 2011, για να συνειδητοποιήσει ότι τώρα η λέξη υπερηφάνεια σημαίνει ακριβώς αυτό που λέει. Είσαι δηλαδή υπερήφανος την ώρα που παίζονται οι αγώνες, την ώρα που παλεύονται οι αγώνες, την ώρα που κερδίζονται οι αγώνες, και είσαι υπερήφανος όχι για τις νίκες, όχι για τις μάχες, όχι για τις προκρίσεις, όχι για ό,τι διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια σου αποκομμένα από το παρελθόν, αλλά και για ό,τι έχει διαδραματιστεί μπροστά στα μάτια σου τόσες πολλές φορές τα προηγούμενα χρόνια. Υπάρχει μια προστιθέμενη αξία αναμνήσεων που συνεχώς και συσσωρεύεται, που σε κάνει να αισθάνεσαι πιο σίγουρος για αυτά που ζεις.
