Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011

40 Χρόνια από το Γουέμπλει







φεύγω από το σπίτι μου το πατρικό
έχω στο Λονδίνο μια δουλειά
βρήκα σε ένα σύντομο λογαριαμό
πως τα γκολ είναι γλυκά σαν τα φιλιά



ένα γκολ δύο γκολ στον αέρα
πάντσο η ομάδα πετά
ένα γκολ δύο γκολ τέτοια μέρα

άνοιξη έχει η καρδιά
όταν θα γυρίσω θα στο ξαναπώ
πόσο μ’αγαπάς πόσο σ’αγαπώ

πράσινο μαντήλι δέσε στα μαλιά
τώρα έχω στο Λονδίνο μια δουλειά
ζενές ες με θυμάσαι ακόμα
σλόβαν με ξέρεις καλά
του Αστέρος το κόκκινο χρώμα

Πράσινη πήρε μπογιά
ζεστή καρδιά και ψυχή βαθιά ξανά
δώσε την μάχη άλλη μια φορά Παναθηναϊκέ

πράσινο τον Τάμεση θέλω να δω
μέσα σε ένα Κύπελλο χρυσόκι έξω από το Μπάγκιγχαμ έχω σκοπό
να κολλήσω το Τριφύλλι θυρεό
προχωρείτε του ΠΑΟ λιοντάρια
στο Wembley βάλτε φωτιά
σαν κι εσάς διαλεχτά παλικάρια
μόνο η Ελλάδα γεννά



Το τραγουδάω εδώ και ώρα, δεν θυμάμαι αν το έχουμε ξανανεβάσει αλλά σήμερα συμπληρώνονται 40 χρόνια, στρογγυλός αριθμός, πάντα γιορτάζω πιο έντονα τα γενέθλια "στρογγυλών" αριθμών...



Δεν υπάρχουν σχόλια: