...και πίνω μπύρες...

Το να είσαι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής σε μια ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός είναι κάτι που σε γεμίζει πάρα πολύ άγχος. Κάτι το βάρος της φανέλας μιας ομάδας με 100 χρόνια ιστορίας, κάτι το συνεχώς υψηλό επίπεδο πρωταθλητισμού στο οποίο βρίσκεται η ομάδα, η πίεση (ψυχολογική & σωματική) που δέχονται οι παίκτες πρέπει να είναι απίστευτη. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για διεθνείς παίκτες οι οποίοι σε κάθε χρονιά έχουν ένα επιπλέον βαρύ πρόγραμμα με τις υποχρεώσεις των εθνικών τους ομάδων ή/και παίζουν σε μεγαλύτερα και δυσκολότερα πρωταθλήματα από το Ελληνικό.
Όλοι, φαντάζομαι, οι παίκτες έχουν κάτι που να τους χαλαρώνει και να τους βοηθάει να αντεπεξέλθουν στις αυξημένες τους υποχρεώσεις. Είναι πολύ μεγάλα τα ποσοστά, ποδοσφαιριστών που από πολύ μικρή ηλικία έχουν δική τους οικογένεια με παιδιά, προσπαθώντας μ' αυτόν τον τρόπο να κρατήσουν μια σταθερότητα στη ζωή τους. Επίσης πάρα πολλοί, όπως π.χ. ο Σισέ, έχουν ένα χόμπι όπως την συλλογή αυτοκινήτων.

Τέλος σεζόν...

Η φετινή σεζόν, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι έκλεισε αρκετά πετυχημένα για τα περισσότερα τμήματα του Παναθηναϊκού.



Στο ποδόσφαιρο, μετά από 6 χρόνια ανομβρίας, η ομάδα κατέκτησε πανηγυρικά το νταμπλ, αποδίδοντας στην μεγαλύτερη διάρκεια της χρονιάς ωραία (όχι τόσο ωραία όσο θα θέλαμε) μπάλα αλλά το πιο σημαντικό, δείχνοντας σοβαρότητα και προσήλωση στον στόχο τους.
Πολλές αντιρρήσεις υπάρχουν βέβαια, όπως είναι φυσικό σε μία ομάδα σαν την δικιά μας, για το αν έπρεπε να "πουλήσει" την ευρωπαϊκή πορεία στο νεοσύστατο Europa League ή αν έπρεπε να προσπαθήσει και γι αυτό περισσότερο. Οι συζητήσεις απ' όλους μας έχουν γίνει και ξαναγίνει. Αυτό που μένει όμως, είναι το ότι ο στόχος του νταμπλ επετεύχθη και ότι η φιέστα δεν θύμιζε σε τίποτα τις κιτσαρίες άλλων ετών.



Η ομάδα μπάσκετ ανδρών, είχε μια πολύ δύσκολη χρονιά, με τους τραυματισμούς τον παικτών να μην την βοηθάνε να βρει τον ρυθμό της τις στιγμές που ήταν πολύ σημαντικό. Το αποτέλεσμα ήταν να χαθεί η πρόκριση στο final four της Euroleague και το κύπελλο Ελλάδος από τον μισητό αντίπαλο. Με τις προσπάθειες των παικτών αλλά και του γίγαντα Ομπράντοβιτς, η ομάδα ανέκαμψε και κατάφερε να αλλάξει παντελώς την εικόνα που είχε στην αρχή της χρονιάς, καταφέρνοντας να πάρει για 2η φορά στην ιστορία της "πρωτάθλημα μες το παλέ", σε έναν αγώνα στον οποίο απέδειξαν ότι σε συνθήκες τύπου Ριζούπολης δεν τρομάζει αλλά απεναντίας παθιάζεται και σκυλιάζει.
Η φιέστα ήταν αντάξια των προσδοκιών μας και όπως ακριβώς έχουμε συνηθίσει τόσα χρόνια από την ΚΑΕ. Η ανανέωση για 2 ακόμα χρόνια της συνεργασίας με τον Ζέλικο ήταν το τέλειο επιστέγασμα της χρονιάς.
Πλέον με το όγδοο σερί πρωτάθλημα, μπορούμε να πούμε στους Αρειανούς που τόσα χρόνια μας έχουν πρήξει, ότι ο Άρης δεν είναι ο αυτοκράτορας του μπάσκετ και παραφράζοντας μια έκφραση των φίλων Άγγλων, "The Emperor is dead, long live the (real) Emperor" .



Για την ομάδα μπάσκετ γυναικών δεν ξέρω πολλά πράγματα. Ξέρω ότι με δεδομένα τα οικονομικά προβλήματα του ερασιτέχνη, κάποια τμήματα επηρεάζονται περισσότερο και ένα από αυτά είναι και το εν λόγω. Δεν ξέρω αν η τρίτη θέση που πήραμε στο πρωτάθλημα ήταν καλή ή θα μπορούσαμε και για τη δεύτερη, ξέρω όμως ότι την πρωτιά από τη καταπληκτική ομάδα του Αθηναϊκού δεν θα μπορούσαμε να την κλέψουμε.



Στο volley ανδρών τα πράγματα ήταν εξίσου δύσκολα. Τα προβλήματα του ερασιτέχνη, παρά τα λεφτά που έδωσε ο Τζίγγερ για τα τμήματα, όπως είπαμε τους επηρέασαν όλους. Σε έναν πραγματικά συγκλονιστικό τελικό κυπέλλου, κερδίσανε πανάξια τους γαύρους και τον σούπερσταρ Μίλκοβιτς και κατέκτησαν τον τίτλο. Παρότι είχαν κάθε διάθεση (και τσαμπουκά) φέτος να κατακτήσουν και το πρωτάθλημα, οι ξαφνικοί τραυματισμοί παικτών σε συνάρτηση με την τιμωρία του Χριστοφιδέλη, δεν τους βοήθησε να το επιτύχουν.
Δυστυχώς το τέλος της σεζόν βρήκε τους περισσότερους παικταράδες της ομάδας να φεύγουν για άλλες πολιτείες...



"...τα λόγια είναι περιττά..." όταν μιλάς για την ομάδα volley γυναικών. Τα κορίτσια, παρότι ξεκίνησαν το πρωτάθλημα με τιμωρία, παρότι άργησαν λίγο να βρουν τον ρυθμό τους, παρότι λοιδορήθηκαν στη μεγαλύτερη διάρκεια της χρονιάς και τις θεωρούσαν τελειωμένες, απέδειξαν για άλλη μια φορά γιατί έχουν ολόκληρο σύνθημα για την πάρτι τους. Πήγαν με την ατελείωτη μαγκιά τους και σήκωσαν το κύπελλο και μετά με μειονέκτημα έδρας πήραν και το πρωτάθλημα από αυτές που είχαν βγάλει μεγάλη γλώσσα όπως είπε και η μεγάλη αρχηγός. Η μεγάλη Ρούξι που δυστυχώς χαιρέτησε και αποχώρησε από την ενεργό δράση.
Η πρωτοβουλία της ΠΑΕ να τις καλέσει στη φιέστα τίτλου του ποδοσφαιρικού τμήματος εκτιμήθηκε και από τον κόσμο αλλά και από τα φίνα κορίτσια.



Το πόλο ανδρών είναι το "πονεμένο" τμήμα imho. Δεν ξέρω το όνομα ούτε ενός παίκτη, ξέρω όμως ότι οι αθλητές πήγαν στο final four του πρωταθλήματος όντας απλήρωτοι καιρό για να παίξουν όσο μπορούσαν. Δυστυχώς η χρονιά έκλεισε με την έκτη θέση η οποία απ' ότι έχω ακούσει από γνώστες του αθλήματος μας αδικεί. Δεν μπορώ να κρίνω γιατί δεν ξέρω καθόλου το άθλημα, απλά ξέρω ότι λίγα χρόνια τώρα είμαστε σταθερά στην Α1 κατηγορία γιατί παλιά ανεβοκατεβαίναμε.


Εκτός από τα παραπάνω ο Παναθηναϊκός έχει τμήματα και σε άλλα αθλήματα αλλά γι αυτά δεν έχω ιδέα και ούτε τον χρόνο να ψάξω τριγύρω στο internet για πληροφορίες.
Μέσα στο επόμενο διάστημα, περιμένουμε εξελίξεις, διοικητικές αλλά και μεταγραφικές που επηρεάζουν τα περισσότερα τμήματα οπότε φαντάζομαι σε συνάρτηση με το μουντιάλ να έχουμε πράγματα να λέμε.

Ο πόνος (τους) είν' αμέτρητος...

Χθες μετά την συγκλονιστική εμφάνιση της γυναικείας ομάδας βόλεϊ της Πανάθας, όπως είναι λογικό, μπήκα άμεσα στα διάφορα αθλητικά site για να δω τον τίτλο που έβαλαν για την κατάκτηση του double.
Τολμώ να παραδεχτώ ότι σ' αυτές τις περιπτώσεις που ο Παναθηναϊκός έχει κάνει κάποια μεγάλη επιτυχία, αγαπημένη μου συνήθεια είναι να επισκέπτομαι κάποια γνωστά για τα φιλογαύρικα τους αισθήματα sites, όπως το contra.
Όπως θα δείτε παρακάτω, το site αυτό κατατάσσει τα κορίτσια μας σε ένα από τα κακά της μοίρας τους. (των απανταχού γαύρων φαντάζομαι εννοούν)

Η μεγάλη αρχηγός

Η Ρούξι Ντουμιτρέσκου δήλωσε μετά την κατάκτηση του Πρωταθλήματος: "Είχαμε στόχο να σηκώσουμε μια φορά το πρωτάθλημα και στην έδρα του Ολυμπιακού. Τελικά το καταφέραμε και αυτό. Θέλω να αφιερώσω τον τίτλο στον Νικόλα που έφυγε από κοντά μας και στους φιλάθλους της ομάδας μας”.
Στη συνέχεια η αρχηγός του Τριφυλλιού τόνισε: “Η ιστορία γράφεται με τους τίτλους που παίρνει κάθε ομάδα και όχι με το ποια θέση κατακτά στην κανονική περίοδο. Άκουσα ότι ο Ολυμπιακός έγραψε ιστορία επειδή πέρασε στον τελικό του Κυπέλλου. Μα, πέρασε στον τελικό γιατί δεν αντιμετώπισε εμάς στους ημιτελικούς. Κακώς βγάλανε γλώσσα επειδή κατέκτησαν την πρώτη θέση στην κανονική περίοδο”.
Για την επόμενη μέρα του Τριφυλλιού είπε: “Εμείς περαστικοί είμαστε. Κάποια στιγμή θα πρέπει να αποχωρήσουμε αλλά ακόμα και τότε ο Παναθηναϊκός θα είναι πρώτος".

Οι δηλώσεις της μεγάλης αρχηγού δεν χρειάζονται περιττά σχόλια. Η Ρούξι ξέρει να μιλάει στην καρδιά του κάθε Παναθηναϊκού. Τα χρόνια που είναι στην ομάδα έχει γίνει πιο Παναθηναϊκός από πολλούς άλλους ανθρώπους. Όταν την άκουσα να λέει το "βγάλανε γλώσσα" άρχισα να χοροπηδώ στον καναπέ φωνάζοντας "Έτσι ρε Ρούξι πες τα" όπως έκανε και ο μικρός μου αδελφός όταν με έπαιρνε αμέσως μετά τηλέφωνο για να μου πει πόσο γαμάτες δηλώσεις έκανε.

Συγχαρητήρια στην ΠΑΕ που κάλεσε σήμερα στη φιέστα τίτλου τα κορίτσια, αυτές που τόσα χρόνια ξέρουν να κατακτούν τα νταμπλ με τη ψυχή και τη μαγκιά τους.

Είδα κάποια από τα video από την αποθέωση που περίμενε την ομάδα μόλις έφτασε στη Λεωφόρο. Αυτά τα δύο είναι τα καλύτερα κατά την άποψη μου.
Στο πρώτο η Ρούξι να τραγουδάει "...ωωω Πανάθα μου γερά...ώωω Γαμώ τον Πειραιά..." και να το ευχαριστιέται και στο δεύτερο τα κορίτσια και το "Χόρτο Μαγικό"
(Τα video όπως και η αντιγραφή των δηλώσεων είναι από τα Πράσινα Νέα)
Απολαύστε

Αυτή η ομάδα έχει μεγάλη καρδιά

Διάβασα νωρίτερα στο gazetta για τα 100.000 ευρώ που έδωσαν οι παίκτες του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού μειώνοντας τα πριμ τους κατά 1/10.
Θα μου πείτε, σιγά ρε συ Gio! Με τα τρελά λεφτά που πήρανε το 1/10 δεν είναι τίποτα...όμως αυτό το τίποτα, πόσοι άλλοι το έδωσαν για να βοηθήσουν οποιονδήποτε? Ο Παναθηναϊκός είναι η ομάδα της Αθήνας και η κίνηση που έκαναν να δώσουν αυτό το ποσό για τους φτωχούς της πόλης ήταν μια αδιαμφισβήτητη κίνηση ανθρωπιάς όσο κι αν κάποιοι πιθανό την βλέπουν μικρή.
Καλά για τον Κακλαμάνη τώρα δεν μπορώ να πω τίποτα...με την πρώτη ευκαιρία μας λέει πόσο στηρίζει το να γίνει άμεσα το γήπεδο και όλο μας γράφει στα καλαμπαλίκια του.

ΥΓ. Αυτό το σκηνικό με τον Λέτο που άρχισε να χειροκροτεί μόνος του μου φάνηκε πολύ αστείο...αλλά και οι άλλοι δεν μπορούσαν να χειροκροτήσουν? έπρεπε να τον δουλέψουν?
(το κλίμα στην ομάδα μετά και το νταμπλ φαίνεται πολύ φιλικό και οικογενειακό και ευτυχώς γιατί χρειαζόταν.)

ΥΓ2. Τώρα που είπα Λέτο...ρε σεις τι είναι αυτά που διαβάζω για πλαστά διαβατήρια και φυλακές και μαλακίες?! Πρόεδρε σε παρακαλώ καθάρισε.... :-)